گل لاله بکاریم یا نرگس؟

ماه های مرداد و شهریور بهترین زمان برای کشت نرگس هستند، تا ریشه ها قبل از شروع زمستان قابلیت رشد را پیدا کنند. اگر چه پیازها باید تا ماه مهر کشت شوند، ولی تا آبان ماه قابل کشت هستند. برای کشت، آن ها را به طور مجزا با فاصله های ۱۵ سانتی متر در یک خاک با زهکشی خوب و مناسب کشت کنید؛ به طوری که حدود ۱۰ سانتی متر خاک روی پیازها باشد. مقداری کود معمولی را با خاک مخلوط کنید و در زیر محل کاشت بریزید و اگر خاک، رسی و سنگین است، مقداری شن با آن مخلوط کنید تا به زهکشی خاک کمک کند. پیازها را در زمینی که از آب اشباع است، نکارید. نرگس ها برای گلدهی سال بعد، نیاز به انرژی سرازیر شده از ساقه و برگ به پیازها دارند. به همین دلیل برگ ها را از محل طوقه قطع نکنید؛ چون این کار باعث می شود آن ها ضعیف شوند. هنگامی که ۶ هفته سپری شد، بعد از گلدهی می توانید برگ ها را قطع کنید؛ چون تأثیری بر گلدهی سال بعد ندارد. بعد از پژمرده شدن گل ها، آن ها را از بخش زیرین و پشت تخمدان قطع کنید. هر پیازی را که در ساقه و برگ آن نشانی از بیماری است، خارج کرده و آن را بسوزانید. پس از گلدهی گیاه را هفته ای یک بار آبیاری و به وسیله کودهای غنی از پتاس تغذیه کنید، تا هنگامی که برگ ها زرد شوند.

اگر در كار كاشت گياهان پيازي مبتدي هستيد، نرگس براي شروع بهترين گزينه است چرا كه كاشتن پياز آن تا زمان گل دادنش مراحل قابل انجامی دارد و اگر در انتخاب پياز دقت كافی داشته باشيد، خيلي هم با صرفه است. در زمان مناسبي در فصل پاييز پياز نرگس را بخريد. هر چه پياز آن بزرگ تر باشد گل شما بزرگ تر خواهد شد. دقت كنيد پيازی كه انتخاب می كنيد، هيچ گونه بريدگي، خراش يا دندانه نداشته باشد. پيازهاي نرگس دو جور هستند يك مدل طوري است كه فقط يك نوك دارد كه حرفه ای ها به آن دماغه هم می گويند و مدل ديگر دو دماغه دارد. هر دماغه، يك ساقه و گل مي دهد و متخصصان امر معتقدند پيازهاي دو دماغه اي گل هاي درشت تري هم مي دهد. پس اگر اين پيازها گيرتان آمد، انتخاب بهتري است.

سرده نرگس گیاهی از خانواده نرگسیان و راسته مارچوبگان می باشد. گیاهی دائمی و پیازدار می باشد. پیازهای آن درشت و دارای ورقه های فلسی یا مطبق است. به عبارت دیگر پیاز آن می تواند چندین سال متوالی گل دهد و گل آن همه ساله درشت تر گردد. گل های نرگس به رنگ سفید، زرد، نارنجی، کم پر و پُر پر هستند. برگ های این گیاه از بن ریشه به صورت صاف یا شیاردار بیرون می آیند و در طول ساقه قرار می گیرند. نرگس ها به اندازه های مختلف یافت می شوند از گل های ۵ اینچی روی ساقه های ۲ فوتی گرفته تا گل های ۵/۰ اینچی روی ساقه ۲ اینچی. نرگس ها آسان ترین و مطمئن ترین پرورش از میان خانواده تمام گل ها هستند و برای افراد مبتدی در باغبانی ایده آل است. پیاز و برگ ها حاوی کریستال های سمی هستند که فقط حشرات اصلی می توانند بدون آسیب رساندن به آن از آن مصرف کنند هر چند ممکن است جانوران آن ها را از زیر خاک بیرون بیاورند. گل و ساقه این گیاه سمی نیست و فقط پیاز این گیاه بسیار زهرآگین است. نوع زرد رنگ آن از نوع سفید رنگش سمی تر است. سقراط این گیاه را به دلیل سمی بودن «گردنبند خدایان دوزخ» می نامید.


مقام اول کشت گل نرگس در ایران را منطقه «جره بالاده کازرون» دارا می باشد. 70 درصد گل نرگس در استان فارس و در این منطقه تولید می شود. گل نرگس در بعضی از نقاط کشور مثل بهبهان (استان خوزستان)، خَفر (استان فارس) و خراسان جنوبی هم یافت می شود، این در حالی است که در برخی نواحی ایران گیاه نرگس به صورت خودرو وجود دارد. در استان خراسان جنوبی به ویژه در روستای پیرحاجات در شهرستان طبس؛ نرگس به صورت گسترده ای کِشت می گردد. بخش اعظم نرگس زارهای استان فارس در منطقه «جره»، «بلبلک»، «سرمشهد»، «فامور» قرار دارند که گونه های متعددی را تولید می کنند. در این نرگس زارها چهار نوع گل نرگس شناسایی شده که نرگس «شهلا» وسعت بیشتری از مناطق تحت کشت را به خود اختصاص داده است. از انواع دیگر آن هم می توان به «پُرپر یا شصت پر»، «پنجه گربه ای» و «مسکین» اشاره کرد. این گیاه پیازدار با ارتفاع بین ۳۰ تا ۴۵ سانتیمتر و با گل های ۳ تا ۸ تایی در فصل زمستان به گل می نشیند.


گل لاله از جمله گل هایی است که دارای تنوع رنگ و شکل می باشد. از این گل در سرتاسر جهان بیش از 160 گونه یافت شده است. لاله از جمله گیاهان پیاز دار می باشد. گلی دائمی و سوخ دار می باشد. انواع گل لاله از لحاظ گل کاری و زارعت گلی یکساله بشمار می رود. اما هر ساله این گیاه با سوخ جدید جایگزین می شود. گل لاله سرده ای از تیره سوسنیان است که در حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ گونه دارد. محل اصلی رویش لاله خودرو در آسیای مرکزی در نظر گرفته می شود. این گل در افغانستان، ترکیه، ایران، قسمتی از غرب سوریه، سواحل دریاچه آرال، دریاچه خزر و دریای سیاه، یونان، ایتالیا، اسپانیا و سواحل دریای مدیترانه در شمال آفریقا بصورت خودرو یافت می شود. در بین کشورهای اسلامی لاله در فرهنگ دو کشور ایران و ترکیه نفوذ عمیقی دارد. ۱۹ گونه از گونه های لاله از ایران گزارش شده است. از سال ۱۹۸۱ تقسیم بندی گل های لاله توسط انجمن سلطنتی پیاز لاله هلند آغاز شد. انواع گل لاله بر اساس شکل گیاه و شکل و زمان باز شدن گل به ۱۵ گروه تقسیم شدند.


نام گل لاله از کلمه لال یا همان کلمه لعل از زبان سانسکریت به معنی «قرمز» گرفته شده است. واژه لاله امروزه به گل های پیازداری گفته می شود که نام علمی آنها تولیپا و از راسته سوسن سانان و از تیره سوسنیان است و کاسه و جام آن تشکیل جامی کامل می دهد. شک نیست که واژه لاله به لال که به معنی «سرخ» است وابسته است و گلی که لاله خوانده شده به مناسبت همین رنگ است. گل لاله دارای تاریخی طولانی است، گل لاله در کشور ایران و ترکیه به صورت وحشی در کوهپایه ها وجود داشته است. تا اینکه گل لاله در اوایل سال 1554 م توسط امپراتوری عثمانی به اروپای شرقی منتقل شد و در سال 1562 به هلند نیز رسید. هلندی ها به دلیل زیبایی شیفته این گل شدند و شروع به کاشت و پرورش این گل نمودند. از لحاظ گیاه شناسی انواع گل لاله به دو گروه بزرگ لاله های پرورشی و لاله های خودرو تقسیم می شود. لاله های پرورشی دارای گل های بزرگ، جام گل بزرگتر و تنوع رنگی بیشتری نسبت به گل های خودرو هستند. لاله ها به طورکلی در چهار طبقه کلیِ زود گل دهنده، میان رس، دیر گل دهنده و گونه ها قرار می گیرند.

لاله گیاهی دائمی و سوخ دار است (از گروه گیاهان دارای پیاز می باشد). این گل زیبا، از لحاظ گلکاری یکساله است چون پیاز اصلی آن که منظور همان سوخ مادری است، فقط به مدت زمان یک سال زراعی دوام دارد، اما هر ساله با سوخ جدیدی جایگزین می شود و به ظاهر هیچ چیز تغییر نکرده است. لاله در مناطق سردسیری نوعی گل دائمی به حساب می آید، ولی در نواحی گرمسیری سوخ های تیمار شده با سرما کشت می شود و پس از گلدهی از بین می رود. هلند تولید کننده اصلی تجاری لاله در دنیا می باشد به طوری که در سال ۳ میلیارد شاخه از این گل تولید می نماید که اغلب صادر می شوند. لاله ها از زمان کاشت پیاز اغلب نیاز به پنج تا هشت سال برای رشد کافی و گل دادن نیاز دارند. تولید کنندگان تجاری معمولا برداشت گل لاله را در اواخر تابستان و زمانی که به اندازه کافی بزرگ شده باشند آغاز می نمایند، و گل های کوچکتر را دوباره کاشته و برای فروش در سال آینده می گذارند. لاله یک گل دائمی نیست پس نباید انتظار داشته باشید این گل همیشه بماند، دوام گل نهایتا یک ماه می باشد اما بعد از، از بین رفتن گل، پیاز آن را از خاک در بیاورید و ساقه آن را قطع کنید. پیاز را در محلی خشک و تاریک بگذارید و سال دیگر نیز می توانید آن را کاشته و گل دادن آن را مشاهده کنید.

پیاز لاله طبیعتاً پیازچه تولید می کند و هر ساله تجدید می شود، شروع برداشت پیازها از اواسط خرداد ماه است و تا اواسط تیرماه ادامه دارد. پیازها را کمی پس از برداشت، درجه بندی می کنند و پیازهایی که باید کاشته شوند برحسب درشتی پیاز و قابلیت تولید تعداد پیازچه به دو گروه طبقه بندی می شوند. پیازچه های معمولی را در دمای ۲۵ تا ۲۷ درجه سانتی گراد به مدت ۳ تا ۴ هفته و پس از آن در درجه حرارت ۲۰ درجه تا آبان ماه و از آن به بعد در حرارت ۱۷ درجه در انبار نگهداری می کنند. پیازهایی که سخت تر پیازچه تولید می کنند در دمای ۱۰ تا ۲۳ درجه سانتی گراد تا شهریور ماه نگهداری می شوند و پس از آن در دمای ۲۰ درجه تا آبان ماه و پس از آن در دمای ۱۷ درجه سانتی گراد در انبار نگهداری می شوند.




 


/ 0 نظر / 16 بازدید